دلنوشتهای خطاب به رهبر شهیدم — فاطمیه ای سید عزیز و شهید ما، سلام. این روزها که شهر، جامهٔ سیاه به تن کرده و کوچهها بوی فاطمیه میدهند، دلم بیش از همیشه هوای تو را دارد. آنجا، زیر سایهٔ خیمهی حضرت زهرا سلاماللهعلیها، چقدر باید خلوت و پُر نور باشد. تو خود به ما گفتی که «رزق یکسالهی کشور را از فاطمیه میگیری»و ما دیدیم که این فقط یک جملهٔ زیبا نبود. دیدیم که سالها با یاد آن بانوی مظلوم، با فاطمهشناسی، با گریه بر مظلومیت او و با استقامت بر حق، قد کشیدی. دیدیم که ذکر مصیبت فاطمه، برای تو ذکر ماندن بود؛ هر جا که فاطمه دردش را تاب آورد، تو نیز تاب آوردی و سر خم نکردی. تو خود به ما گفتی که «رزق یکسالهی کشور را از فاطمیه میگیری» و ما دیدیم که این فقط یک جملهٔ زیبا نبود. دیدیم که سالها با یاد آن بانوی مظلوم، با فاطمهشناسی، با گریه بر مظلومیت او و با استقامت بر حق قد کشیدی. دیدیم که ذکر مصیبت فاطمه، برای تو ذکرِ ماندن بود هر جا که فاطمه دردش را تاب آورد تو نیز تاب آوردی و سر خم نکردی. ای که مردانه ایستادی و مردانه نیفتادی، حالا نوبت ماست. ما هم میخواهیم رزق سالمان را از فاطمیه بگیریم: از سوگواریاش سیر نخواهیم، از ولایتش دست نخواهیم کشید، و از حقی که بر گردنمان دارد فرار نخواهیم کرد. فاطمیه را فقط برای گریه نمیخواهیم برای قیام میخواهیم؛ برای آنکه بفهمیم «فاطمه بودن» یعنی ایستادن بر سر حق حتی اگر همهی عالم رو در رویت بایستد. پس ای شهید ما دعا کن که در این شبهای سیاه، دلمان به حضرت زهرا گره بخورد و آن گره، هرگز نگشاید. دعا کن که ما هم مثل تو زندگیمان را از فاطمیه بگیریم و اگر روزی لازم شد، بدهیمان را هم از فاطمیه بدهیم. اللهم عجل لولیک الفرج. به امید دیدن آن روز آنجا که تو و فاطمهاش منتظریم. والسلام علی من اتبع الهدی