بامهدی ادرکنی

#امام_مجتبی_علیه‌السلام

#کرامت
🔸 سبز شدن نخل خشکیده
امام مجتبی(علیه‌السلام) در یکی از سفرهای خود برای عمره با بعضی از افراد معتقد به امامت زبیر، همراه بودند. کاروانیان در محلی برای استراحت فرود آمدند. در آن مکان نخلی وجود داشت که در اثر بی‌آبی و تشنگی خشک شده بود.

حضرت، کنار آن درخت خرما نشست. یکی از افراد کاروان نیز در کنار آن حضرت نشست.

بعد از قدری استراحت، آن شخص سر خود را بالا آورد و با نگاه به شاخه‌های خشکیده نخل گفت: ای‌کاش این نخل رطب می‌داشت تا از آن میل می‌کردیم.

امام مجتبی(علیه‌السلام) فرمود: آیا اشتها و علاقه به آن داری؟

آن شخص زبیری گفت: آری، پس حضرت دست‌های مبارک خود را به‌سوی آسمان بلند کرد و دعایی را زمزمه نمود.

با کرامت حضرت، نخل خشکیده، سبز و شاداب شد و رطب‌های بسیار بر آن روئید.

در این هنگام، ساربانی که همراه قافله بود، با حیرت و شگفتی گفت: این سحر و جادویی عجیب است!

امام فرمود: خیر، چنین نیست؛ بلکه دعای فرزند پیغمبر(صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) است که مستجاب گردید.

سپس افراد کاروانی که همراه حضرت بودند، همگی از آن خرماهای تازه خوردند.